Protest

Het is 21 januari 2011. De dag dat studenten het echt niet meer pikken en massaal (hoewel het naar mijn mening wel massaler had gekund) naar Den Haag trekken om te protesteren tegen de plannen om studeren voor de normale, niet zo welvarende mensen onmogelijk duur te maken. Het is dat ik nu zo'n beetje tegen het einde van mijn studie aanloop en de regels pas vanaf september hun uitwerking zullen hebben, maar anders had ik door de verhoogde collegegelden en afschaffing van de basisbeurs in de masterperiode mijn drs.-titel op mijn buik kunnen schrijven. Ik was vandaag graag solidair geweest met mijn (vaak jongere) medestudenten die de komende jaren ongelofelijk hard geraakt worden, ware het niet dat ik gewoon aan het werk moest. Oneens of niet, overbodig of niet, er was geen mogelijkheid voor mij om lekker in de bus naar Den Haag te gaan om daar samen met 15.000 lotgenoten te vernikkelen op een voor de Hofstad onwaardige reep modderig gras. Het was een mooie- en logische opvolger geweest van mijn protest eind 2010 in Nijmegen en een mooie afsluiter van mijn studententijd. Als student ben je het namelijk aan je stand verplicht om te demonstreren, al ben ik normaliter van mening dat massale straatprotesten niet meer van deze tijd zijn. Traditionele media-aandacht brengt niet meer wat het vroeger deed, en wil je invloed uitoefenen op politiek of andere machthebbers dan is nieuwe media toch echt de weg om te volgen. Maar nogmaals, voor vandaag en voor deze kwestie had ik graag een uitzondering gemaakt. De protesten in met name Londen waren indrukwekkend inspirerend en in de geest van de historie van protesten had ik graag mijn steentje bijgedragen.
Deze maand lijkt sowieso in het teken te staan van protesten. Zo begon ik 2011 uiterst ongelukkig met een lichaam dat optrad tegen de ontstane anarchie onder de bacteriën en virussen. Het protest was eentje die in de geest van het huidige warme klimaat goed past: ik was een plaatselijke opwarming van +3 graden Celsius. Nadat ik een beetje bijgekomen was besloot een lichte buiksteek mijn - overigens geweldige - vakantie naar Marrakech te bedreigen. Gelukkig wist ik ook deze opstand tijdig de kop in te drukken. De laatste opstand lijkt van alle klantenservices te komen. Had ik verwacht dat na de Youp-gate van vorig najaar de servicegerichtheid een impuls zou krijgen om maar goed af te steken bij de falende Duitse telecomgigant, niet is minder waar. Zonder in details te treden wens ik de falende klantenservice van HTC een goede gewetenskramp toe. Wanneer je niet je afspraken nakomt, niet laat weten én het ook nog in je hoofd haalt om mij tot twee maal toe in 1 gesprek af te willen schepen door te zeggen dat ik een ander moet bellen én mij vervolgens niet terug laat bellen ondanks de afspraak, dan heb je echt de klantgerichtheid van een politieagent met een bonnenquotum.
Ik ga in protest, en leg het direct naast mij neer. Het is vergeefse moeite, en kost veel te veel energie. Tijd voor voorjaar, voor nieuwe kansen. Tijd voor een gelukkig nieuw jaar.

Het is weer maandag

Maandagochtend. Ik heb zojuist een gigantisch pak sneeuw getrotseerd en zit hier nu met koude en natte voeten achter mijn pc’tje op mijn werk. Het is een week voor de kerst, wat ervoor zorgt dat de uni nagenoeg uitsterft. Kans voor mij om eens wat klussen te gaan doen die al veel te lang hier liggen.
Om goed gehydrateerd te blijven moet een mens goed drinken. Velen kiezen in de regel voor koffie in de ochtend, daar dit hen de boost geeft die ze nodig hebben om wakker te worden en enige vorm van productiviteit te kunnen behalen. Koffie zorgt inderdaad voor een versneld wakker worden en een hogere alertheid, al betekent een gebrek aan het zwarte goud een versterkte spiegeling van die wenselijke situatie. Dit werd vorige week goed duidelijk toen de koffieautomaat dienst weigerde: er was chaos alom. Vijf verschillende personen zijn bij mij komen aankloppen of ik wist waarom de koffiemachine niet werkte. De ontzetting was nog groter toen bleek dat een kwartier (!) later er nog steeds geen monteur langs was geweest. Was er dan geen noodplan? Waarom is er geen oploskoffie, dit is toch geen werksituatie? Ik moest ze het antwoord schuldig blijven.
Er werd mij die ochtend iets duidelijk. Terwijl ik mijn dagelijkse thee dronk zag ik iets onderin mijn glas zitten. Iets dat koffiedrinkers niet zullen zien door het donkere goedje heen. Het was onafhankelijkheid.


VOF de kunst - Een kopje koffie

Ik sta op, nog niet wakker
Ik wankel door 't huis als een stakker
Maar ondanks alles haal ik m'n doel
Op 't gevoel
Ja, ik ben 'n gebruiker
Het pure spul dus zonder de suiker
Ik giet 't zwarte goud in een kop
En ik leef weer op

Een kopje koffie

En de markt wordt stabieler
De grote winkels werken als dealer
Een Angolees of Braziliaan levert 't aan
Het bevat caffeine
Ik loop erop als was het benzine
Espresso, supra, altijd loodvrij
Dus doet u mij

Een kopje koffie
Een kopje koffie

Over de verzuiling heen
Is er troost voor iedereen
In de uren van nood en ontbering
Neem d'r nog 1

Een kopje koffie
Een kopje koffie
Een kopje koffie
Een kopje koffie

Al die lui op kantoren
Je mag ze in principe niet storen
Maar als de koffiejuffrouw 't wil
Ligt alles stil
En de school, de fabrieken
De universiteit, de klinieken
Al die tenten drijven Godlof nog steeds op

Een kopje koffie
Een kopje koffie

Een kopje koffie

Sterke drank, sigaretten
We slibben langzaam dicht en vervetten
En al relaxend gaan we kapot
Aan ons genot
Maar ik hou van beschaving
Ik wil een keurig nette verslaving
Na al die jaren weet ik 't wel
En ik bestel

Een kopje koffie (zonder de suiker)
Een kopje koffie (ik ben een gebruiker)
Een kopje koffie (een kopje koffie)
Een kopje koffie...

Vervroeging

This message will be in Dutch, cause it addresses a Dutch matter: The public transport in Nijmegen.
De volgende blog heb ik geschreven zonder revisie, een stijl die ik bij wijze van experiment vaker wil proberen omdat deze danwel minder stijlvol is, maar in mijn mening puurder is dan het verbeteren van eerder geschreven teksten.

Het lijkt wel alsof het gewoon niet goed mag gaan, alsof ik in mijn eentje ervoor moet zorgen dat het aloude beroep van smid zal blijven voortbestaan in de vorm van de plaatselijke fietsenmaker. Wist ik de klap van het verlies van mijn fietsstuur in eerste instantie nog te counteren met een nieuw stuur en een nieuw stuurkolomonderdeel dat ik zelf in elkaar zette, het lot sloeg een week later terug doormiddel van een gemankeerde kogellager. Het mocht gewoon niet zo zijn, mijn fiets moest weg ter reparatie.
Nu is dit tot zover prima, zij het niet dat de reparatie van een fiets wegens drukte een dag duurt. En gedurende die dag dient een mens zich toch te verplaatsen - ook over grotere afstanden. De burgerij heeft hiervoor een prima oplossing bedacht in de vorige eeuw: het openbaar vervoer.

En met dit openbaar vervoer komen we bij de kern van mijn betoog. Dat de NS altijd problemen heeft, daar zijn we aan gewend. Dat een trein of een bus vertraging heeft, daar kan ik inkomen. Zo kan het voorkomen dat er vaak voor een rood licht gewacht moet worden, of dat het kortweg erg druk op de weg is. Dit soort externe tussenkomsten zorgen voor een niet kunnen nakomen van de dienstregeling waarvan ik vind dat je begrijp moet kunnen tonen. Er is echter een zaak die ik niet kan rijmen met belofte en fatsoen; een in Nijmegen terugkerend fenomeen dat mij tot grote ergernis drijft: het te vroeg vertrekken van bussen. Het is meer regel dan uitzondering dat een bus te vroeg langs een halte komt. Dit zorgt ervoor dat de punctuele mens voor wie elke minuut er een is vaak de bus mist en onterecht moet wachten tot de volgende voorbij komt. Vaak betreft de "vervroeging" een minuut of twee, maar naarmate de avond vordert neemt ook de vervroeging toe. Zo zal men wanneer hij of zij de laatste bus van 00:24 uur wil halen rond 00:10 uur op de bushalte aanwezig moeten zijn. Zo niet, dan resulteert dit in taxikosten, gemiste treinen of lange avondwandelingen richting bestemming.
Dit kan zo niet langer. Bussen die voorlopen op hun schema dienen netjes te wachten totdat zij weer op de beloofde tijd de haltes zullen passeren. Ik heb begrip voor chauffeurs die denken: ,,Hoe harder ik rijd, hoe sneller mijn dienst erop zit en hoe eerder ik naar huis kan", maar goedkeuren of zelfs tolereren kan ik het niet. Het is tijd dat de busmaatschappijen en de gemeente hierop gaan toezien en de reiziger weer op nummer 1 zetten, en niet de dus of hun chauffeur.

Met pijnlijke gevolgen

Blessureleed. Ooit behoorde ook ik tot de ‘lucky-few’ die zich hierbij niets voor kunnen stellen. Tegenwoordig schaar ik mij in de categorie Mannen van glas. Troost is dat ik mij in gezelschap bevind van ’s werelds grootste sterren ooit. De bekendste glazen lichamen behoren toe tot Marco van Basten en Arjen Robben. Ik schaar mij – zoals u wellicht zult begrijpen – graag in dat rijtje. Als je dan toch mank bent, doe het dan goed.
Dat je voorzichtig met blessures moet zijn bewijst San Marco nog maar eens. Nog immer voetballend bij AFC voelde hij zich de afgelopen maanden toch weer niet helemaal happy. Resultaat: nogmaals een operatie. Onze held van ’88 laat zien dat risico’s weliswaar bij het vak horen, maar dat wekelijks een spuit in je enkel rammen er wel toe leidt dat je op je veertigste nog steeds in je zult moeten laten zagen. Al eerder noemde ik de naam Robben. De geboren Bedumer (en daardoor voel ik mij met mijn Groningse achtergrond natuurlijk helemaal verbonden) stond afgelopen zomer centraal in de internationale pers. Iedereen vergat de honger in Afrika, moordende Arnhemmers en andere ellende omdat onze gouden linkspoot zijn hamstring scheurde met een onschuldig hakje. Het WK was echter niet over voor Robben, er werd een oplossing gevonden. Een beul en parttime sm-folteraar uit Kralingen wist hoe hij de buitenspeler in luttele dagen klaar zou kunnen stomen voor Afrika. En zo geschiedde het. Robben werkte, incasseerde en miste in de finale dé kans op de overwinning en daarmee de Wereldcup. Nadat de oranje tranen gedroogd waren huilde men in München echter nog na. Hun topper was door ein Holländer zodanig om zeep geholpen dat zij nu met de gebakken peren zaten. Het glas was weer gesprongen, en niet in de vorm van een repareerbaar sterretje in de voorruit. Robben en het Nederlands elftal namen het risico, en nu moet Bayern op de blaren zitten. Terecht dat zij om opheldering vragen bij de KNVB. Terecht dat ze boos zijn.
Er is echter één ding dat je nooit mag vergeten: hoe vaak iemand ook geblesseerd is en hoe vervelend dat ook kan zijn, heb alsjeblieft respect voor deze personen. Zij zijn in staat om werkelijk alles te geven voor hun liefde voor het spelletje. Of het nu op topniveau is in de Champions League, bij AFC in het tweede of in FC Kunde 3: het verlangen is groter dan de geest.

Niet-weer

“Walking down canal street…” Met dit nummer loop ik al dagen in mijn hoofd. Niet omdat ik onlangs van lichte zeden heb willen smullen of omdat ik als brassende bal door het leven ga. Nee, het is het letterlijke straatbeeld dat mij melodieus laat hummen. Het zal niemand ontschoten zijn dat de laatste dagen onze zo fijn geplaveide en geasfalteerde wegen met regelmaat veranderen in een subtropische rivier waar Centerparcs nog een puntje aan kan zuigen. Het aandeel van Joops Kano’s is gestegen tot het niveau van 1995 en het gerucht gaat dat de TROS een deal heeft gesloten met de KLPD om de drieëntwintig snelheidscamera’s langs de Graafseweg te kunnen gebruiken voor het nieuwe seizoen van Ter land, ter zee en in de lucht. Dit kwam de Grootste Familie goed uit, daar het originele plan om Fiets ‘m erin dit jaar in Nijmegen te houden spaak liep omdat de AFAC alle fietsen van de deelnemers had afgevoerd. Fiets buiten de klem? Jammer dan. Naar verluidt loopt Johan Vlemmix nog steeds ergens rond Plein ’44 op zoek naar een gleuf voor zijn ijzeren ros.

Als je denkt dat regen je parten speelt – wanneer je ein-de-lijk het juiste shirtje bij die riem hebt gevonden en je haar zo mooi gestijld is, denk dan eens aan anderen die er zoveel last van hebben. Pakistan? Nee, dat valt wel mee, die komen er wel overeen. Al die steun voor die gekke Aziaten, tsss. Modderstromen in Zuid-Amerika? Ben je gek, die bouwen zo weer een nieuw hutje. Nee, de mensen die het écht moeilijk hebben zijn onze boeren. Wat onze proletariërs wel niet doormaken, het is ongelofelijk. Het begon eerst al met die droogte begin deze zomer. Elke dag moesten zij hun kapitale boerderijen uit om de sprinklers in gang te zetten. Kom d’r maar eens om! En dan denk je dat je alles gehad hebt, komt er ook nog eens een periode van regen overheen! Gelukkig laat de Nederlandse boer zich niet kennen. Neen. De beste man gooit gewoon de aardappelprijs omhoog. Een bakje frites mag best 20 cent meer kosten, er worden namelijk wel 2 hele aardappels voor gebruikt! Het zou toch ook oneerlijk zijn om in te moeten leveren? Het is toch ook niet zo dat iemand met een kantoorbaan moet inleveren omdat er minder omzet in het bedrijf is?

Volgens sommige gelovigen is regen een straf van God. De Heer laat zo de slechte mensen laat voelen wat zij hebben misdaan. Volgens mij is regen gewoon een bak ellende die vooral de mensen raakt die er het minste aan kunnen doen. Arme mensen uit Pakistan die al niets om handen hadden worden door een krachtige golf dertig jaar terug in de tijd gespoeld. Geen hulp van buitenaf, niet de kennis en de mogelijkheden om het in de toekomst te voorkomen.

Ik offer mijzelf dan graag op. Laat mij maar lekker een paar keer extra door de regen fietsen. Laat hier nog maar een oogst verregenen. Ik luister graag nog een week naar het geklaag van boeren als dat betekent dat al het water dat hier valt elders in de wereld voor wat meer zonneschijn zorgt.

Heavy labour

While ago again since I blogged. It seems that it’s hard for me to find time to keep up the writing. I have plenty of ideas, annoyances and comments though.
Summer in Holland starts take go back to it’s usual form again: many clouds, 20 degrees and some occasional sun and rain. That is quite different from where I was last week: Sardinia. I was there with my friend Nikki and we had a great time around the Island. We visited Cagliari, Palau, La Maddalena and Alghero. Especially driving around on scooters on the islands of La Maddalena was a beautiful and fun experience that I will never forget, and the beautiful pics we took are evidential for the fantastic time we had. My skin is more tanned than ever, so you can say we really took every possibility we could get those nine days.
Tomorrow (tonight) I’ll be leaving Holland again, now for Riga. I will stay there with a couple of friends to chill and party around in one of the most vibrant cities of Eastern-Europe. We already bought terrible but nice jackets in purple, pink, yellow and green (all on one, yes, it’s [i]that[/i] bad) that we can wear all week. And as a bonus, it seems the weather gods are treating us with sun and 25 degrees, so I cannot wait to go!

My occupation is still known as “student”. This means I haven’t finished my Business Communication master yet. Meh. As I finished all my courses (all in one take, without even one resit) there is the obvious residu: The master thesis. I had problems choosing the subject, but now that’s (kinda) solved I need to make a jumpstart to get this thing off the ground. I’ll probably have time the second week of August, and so that must be that important week that will kick off the start of my final study assignment. I have to stop procrastinating and start working. No more delays, I’m ready to finish this matter.

And after that? Still no clue. I’m thinking about starting up a small business the coming months, probably a translation and communication advice company. So if you can help me, I would love that. I need a (almost) native speaker of Spanish who can perfectly translate from Spanish to English and back, or from Dutch to Spanish and back. Let me know, I might be able to give you a nice freelance position.

Pffff, concentration doesn’t work with me today. So, end of this blog. Hope to be in better writing shape next time, love you for reading today’s crap.

Cheers!

The end of an era

It’s a sad day for those who love their classics. No, nothing about old writers or historical buildings. This is about something that recently got from the present- into the history chapter of our brains: the Floppy Disk.

I never had anything with inches, but 3,5inch does recall a lot. I grew up in the late eighties, early nineties and had my first “cyber experience” with a 12” black/yellow screen IBM. It had two external drives: the 5¼" floppy disk and the 3,5" diskette. There were a few games available at that time, playable from one of these disks. Hours of fun were passed on our computer, being an “8-figure” running from “A’s” and “X’s” that were enemies that could kill you. Around the mid-nineties, more and more games were developed for home computers. We got color screens and the graphics improved dramatically. One thing did not change though: all the games were still on floppy disks. Until, yes, until the Compact Disk (or CD) kicked in. Awesome as it was, it could contain over 500 times as much data and could be read out faster than a floppy. This meant the start of the decline of use and sales of diskettes. Especially with the Cdrewriters, the introduction of the USB storage devices and the quick development of online storage, the floppy disk knew its time had come.
After retreating from the world market, Sony Japan has now also pulled the plug on it’s domestic sales of floppy disks. No more cool games on little black squares. It’s the end of an era.

To my friends

I just got a heavy flu. It started Wednesday night and caused me to be a wreck on Thursday. I couldn’t do anything, my total body hurt and I couldn’t eat or drink anything or it would come right out of me immediately as water. Did I catch a virus? I guess so, but that couldn’t be the only thing. I hadn’t been sick for over 10 years and recently got a lot fitter. I ate well and I kept watch on my sleeping habits. Still I got sick, and I figured out why. I was too busy scoring, too busy working my ass of doing all kinds of things and I was to busy to taking a time-out now and then. My body warned me, I was asking too much from myself. Now I paid the price, I couldn’t do my last exam (statistics) today. But hey, life goes on and there’s always another chance.
The thing is, I’m not too sure what to do now. These past few days made me realise that I should really cut myself some slack now and then. For the past few months I’ve been thinking about my life after graduation (Master). Everything had to be done fast, smoothly, planned and finished. Maybe I should spend my final year as a student a bit more relaxed. Cause I’m not too sure what I want to do next year anyway. I’m only 23 years old, should I already look out for work? Or should I take some time off? Or would it be a better idea too postpone my graduation a bit, don’t care about the extra debt I will be in due to extra months of studying and take some more time to do the things I like?
One thing’s for sure, I always do the things I enjoy. Last year, 2009, was a great year for me. I went abroad to Dublin, met great people from numerous countries, made great trips to Barcelona, Paris and Sardinia, met a special girl who I’ll never forget about, found out who my real friends are, lived together with a great friend and best of all, did the things I wanted to and I liked to do.
This year (2010) is all about achieving goals, distinguish myself from all the others so I will be successful in my future career and to get acknowledged for all that. People don’t always see all the things I do, and think because I only get mediocre grades I’m just “one of the bunch”. I wanted to change that, and I hope I succeed. But it should NEVER go at cost of my well-being.
Injuries kept me from doing sports and my dad got a heart attack which made me scared. Not everything has been going so well till now. But I don’t want to be seen as a complainer and I always want to look at the bright side of things. For starters, when I was to sick to be able to do anything, my great great friend Nikki came over and took care of me, even though she wasn’t feeling so well either. And when my friends heard the news about my dad they supported me even though they hadn’t seen me for a while or they were busy at the time. These are the most important things in life: people you can trust, people you can build on and giving back to those people.

For the coming weeks I hope to speak to everybody who are important to me and figure out what to do now and what to do next year. And I want to see and talk to you all very soon, have a beer, or just on Skype, chatting about nothing. Thank you all.

Dual-Process blog

15 November 2009 I wrote the following:
Winter is coming. You notice because of the early night fall, the decreasing temperature and leafs falling from trees. The most obvious signal though is the sudden entrance of the good-old winter depression.
More and more people I ran into were complaining about life, about uni, about whatever. There was this girl who was sick and tired of everything cause she wants to go abroad but simply got confused cause of all the rules, data and millions of other difficulties. All she thought was fuck uni, fuck life. ,,I wanna quit and leave all the shit that’s called university behind me”.

And then there was that moment I got caught by the ghost of winter depression. It was a crap Saturday and I went out to watch my fav football club DOVO that was playing in Leerdam. They got 0-1 ahead, and the opponent got a red card for a reckless challenge. Still, they managed to fight themselves back in the game and win 2-1. God that sucked, especially cause it was the third week in a row they lost and the third week in a row they were actually better than the opponent. But okay, these things happen, right? So I decided to just have something a eat and focus on the match that Holland was going to play against Italy. That could be good. Well, it wasn’t. The worst game in ages by both the Dutch and the Italian national team, and a total waste of time. When I got in my dad’s car to go to the train station, I remembered I left my iPod on the kitchen table, and there was no time to recollect it cause I had to catch the train. Now this means I won’t have my iPod for two weeks as I was planning to stay in Nijmegen the next weekend. -1 on the happy scale… So you can imagine how I felt yesterday evening. All alone, crap weekend, it sucked. Then I started to think. I don’t see my friends often enough due to everybody’s crazy schedules. Most of my friends are in their master years of uni and work parttime, so there is hardly any time to grab a drink or have dinner together. Besides from that, many of them live outside Nijmegen and in order to get to them I have to travel at least for over an hour by train. And those who live in Nijmegen are busy busy busy.






25 January 2010, I wrote:
It’s 2010 now, still cold and wintery outside. So what’s up today? Well, not much. I did loads of studying the past few weeks. I had to write an essay, a research proposal and a full research report. That brought me to a total of about 20,000 words written in the past three weeks, and so my brains were kinda drained… At this moment I’m working on getting my internship at the alumni agency of the uni accepted as a part of my master thesis. I will perform a small study on the need for an internship- and job databank developed by the alumni desk, and get paid for it, so I can extend my holiday plans for this year ;-). It would be great to be able to combine this internship study and my master thesis, as I will save time by doing so.
Besides this thing I also have two other courses on my plate that include (massive) research, so enough to do in the coming weeks. Important weeks, cause this will decide whether I’ll be able to finish my master programme this June or not. With that, choices for next year come lurking around the corner. I have to think about whether I want to keep on studying in 2010/2011 or start working immediately after my Business Communication programme. I’m thinking about moving to Amsterdam and following some courses there, maybe on humanities or languages. Another option is moving to England, either Edinburgh or London to study Event Management or International Marketing Management. This second option is more expensive though, that’s a pity. And of course, it requires more effort cause I’ll have to move everything I have abroad (again). It is in interesting and eye-opening option though, so I‘ll definitely keep it in mind.
The final thing I want to do this month (February) is making holiday choices for this spring and summer. I would love to go to the United States this year, but I need a travel partner that I can count on. My great friend Alice might be that person, so maybe we’ll go together, just have to see what’ll happen. Another option (and great plan!) is to go “interrailing” with some friends from the Netherlands to Istanbul. I would love to see that city as it is the gateway between Europe and Asia; a culturally rich city that I have to see once in my life. And then, as a final choice, I would also love to go to a few nice festivals this summer. There are great (small) festivals in Easter-Europe and the Balkan that combine great music and great weather with a tremendous atmosphere. I’ll keep my eyes open for that!
Of course I already made some plans. I’ll be joining my study mates on a trip to Tallinn and Helsinki. I’m really looking forward to that, it’s gonna be a great week! I’ve never been to Scandinavia before, so it’s all new to me. We will leave on 30 April (yes, Queensday) and will stay there for about seven days. I hope that gives us plenty of times to combine sightseeing and partying.

Okay, so finally I finished my blog that I started three months ago. Being used to the winter weather and all that, I still hope spring kicks in soon. Anyway, I’m looking forward to my friend Alice coming over to Nijmegen again, my possible trip to Bergen (Norway) to visit Jurriaan and all the parties that I’ve got planned for the coming weeks (Bloody Beetroots, Slagmalsklubben, etc.). I hope you enjoyed reading my blog again, I certainly enjoyed writing in English to all of my friends again. Talk to you again in my next blog!

Oh, the pics I added are from my trips to Hamburg and Berlin last December! Enjoyed that a lot!

Back again

Let's see what's happening at the moment... Not too much actually, but still it's time for a new blog. Always plenty of stuff to share, and I finally found some free time to write. So let's start already.
Nice weather today, perfect for running to increase my fitness. I'm injured again though, this time I ripped a muscle in my calf that's keeping me from playing football. I'm healing according to plan though, so I can already jog a litte for one week now. I hope to be able to play football again this or next week, but I'll let the fysio decide. The biggest disappointment for me is that I probably won't be able to compete in the Zevenheuvelenloop (Seven Hills Run; over 15k), which would mean that it will be the second year in a row that I can't run due to injury. ah, we'll see, can't do much about it right?!
Last Thursday we had a dropping, organised by the Business Communication association Babylon. That was loads of fun, though it meant being dropped in the German woods and having to walk back for over 10k to Nijmegen, trying not to be caught by the "spot car". We won though, so hurray for us :D. By the time we got in Nijmegen we were all quite drunk cause we brought a lot of beer and booz with us, so even after all the walking we still had a fun night in a few pubs.
Now that I'm almost halfway my final Master year, I will have to think about what to do next year when I finished and graduated. I want to do a second Master, preferably abroad. That would be kinda pricy though, so I have to find a solution for that. One could be to linked to a Dutch university so I can study abroad for less (not the full fees) or just to do a traineeship somewhere in Europe or the Americas. This month I will dive into all the possibilities and make a plan for next year.
In the mean while, I also want to travel a bit during my final year of being a student. I want to visit Alice in Hamburg, cause I miss hanging out with her. Also, going to America and Canada is very high on my list. I never been outside Europe, so I figured it's time to do so this year.
About partying, well, there is one nice thing coming up: Mr. Oizo. Loved the Flat Eric video when I was young and I listened to some recent tracks of the French master of techno, and I'm really looking forward to this gig. Only 10euro, so that's a cheap night!
Okay, finishing up now, gotta go (cause there will be a nice football match between Feyenoord Rotterdam and AZ Alkmaar (ruling champion) this afternoon, and at 4.30 Ajax Amsterdam will play FC Twente (currently first) and as I cheer for Ajax, this game is of massive importance to me. :-)
I promise my next blog will come more quickly after this one than last time!

It all started again

The first weeks of uni are behind me and so it’s time to round up at bit, or – as we Dutch would say – make up the balance. Football started again, and although I’m desperately out of practice and thus playing like shit – I have played one or two satisfying matches and even scored a hattrick in one of them. There is still a lot of catching up for me to do though, and I’m working on that. Only terrible downside is that because of the artificial grass I have huge wounds on my right leg which keep my from playing football right now. And on top of that, they hurt like hell (no, really). Today I refrain from putting on pants and I will try to do as less as possible so that it can finally heal (after 5 days).
Then university. It all started again, and after half a year of Dublin chilling I need to step up to not lose ground. I am in my Master year now and that means reading many, many studies, getting deep into literature and performing even outside exam periods is key now. All of this is not too bad though: It makes people more intelligent and after all that’s what you’re in school for, right?! And I’ll manage, I only have to get used to doing things again instead of hanging around all day doing nothing (life in Dublin).
I also started my job at the University Language Center. Although I only did some easy and rather simple stuff I think I’ll like it in the future. I cannot wait until the actual English training starts so I can really put my skills and interests into practise.

This week has been rather boring. I can’t play football because of my injury, I didn’t go out for the same reason and I can’t really think of anything else to do right now. I spent loads of money on band-aids instead of beer, sad enough right?! :-P
One thing I did was putting up ads for the two rooms that will become vacant in our house. A couple is finally moving out in order to properly live together and now we have to choose two freshies to come and live with us. Two ads were put online, and both reached the limit of 80 replies within 5 hours. This means I had to go through 160 replies of boys and girls desperately looking for a nice place to live. After two hours of scanning all the replies I now have a list of people who I would like to see at an evening at our house so we can choose on of them. Like always, this will probably be a hell lot of fun and will bring everybody in the house closer together. History shows that it won’t be too difficult to choose a new roommate, so I am looking forward to two fun nights of drinking, laughing and getting to know new (and hopefully) fun people.
Finally, I want to use this week to get in touch with some old friends again who I haven’t seen for a while and maybe even book a flight to a nice destination to meet some of my Erasmus friends. I really want to travel again, and I can’t wait to meet again many of the great people I met last year. So every Erasmus friend who reads this and has some time and like to invite a nice Dutch boy (and maybe Alice wants to come too), let me know!

So, after a week of slowing things down and being bored as fuck, I hope next week will bring some more ‘craic’ for me (and less pain, muhh).

From my (not so much, don’t worry) misery, I salute you.

Alive

I cant remember anything to this very day
cept the look, the look...
Oh, you know where, now I cant see, I just stare...

I, Im still alive
Hey i, but, Im still alive


Now though it's not that serious - in a way that I can't remember fuck till today - I'm kinda glad that I'm still alive. After 6 weeks of (more than) full time working at the reception of camping Heumens Bos, a week of awesome travelling to one of the most beautiful islands I've ever seen, 10 days of partying with freshmens who I showed the city- and nightlife AND going to Lowlands Festival 2009, I'm kinda wrecked. A had an awesome couple of weeks with old and new friends, great travel buddies and everybody else I ran into, but at the end I'm still human and no robot (or dancer) which causes me to collapse after too much partying. But I'm glad I made it, and therefore being able to write you this blog.

It all started with working at a camping in Heumen, about 10k from Nijmegen. I worked an average of 48 hours a week (6 days). Not too hard; the only thing was that I had to get up early every morning (7.30am) which is quite impossible for a person in his student life. I rarely made it on time, and although I never got into real trouble with that I could sense I pissed them off. But hey, at least I was not drinking coffee till 9 but just started working at 8.37am. The job itself was kinda easy, and after a week or so I could even do it without concentrating or anything. This especially became a good thing during the Vierdaagseweek (Four Day Marches Week) when the camping was (more than) fully booked and people started to go nuts and ballistic, especially my colleagues (God knows why). Some people where complaining, others were nice. But most of them were just plain idiots during that week. They seemed to just lose their mind cause they were so stressed out of all that walking that they started to do crazy stuff, such as raiding the reception desk at 7.45pm (25 min after I had left) and still thinking they had the right to come in although we were formally closed since 7pm. This resulted in problems for me the next day as my colleagues blamed me for this happening. At times like that, I don't like Dutch people. Germans would NEVER even think of doing such a thing, and neither would Italians, Spanish or French. During and after living abroad I oftenly find myself struggling with these Dutch behavioural actions, as I want to dissociate me from this. Don't get me wrong: I'm proud to be a Dutchman but I reject certain cultural elements that are present and associated with us. This week I spoke with Irish people in Nijmegen, and they said that Dutch people don't have this patriotism, this proudness of being Dutch like the Irish are proud of them being Irish. I think that is a misconception: Dutch people ARE proud, but we show it in a different way. When we go to a pub to party, watch us when a Dutch song is played. When our national (football) team plays, watch us. And when it's Queensday, watch us. When you see that, you know what being Dutch means and does to people. We connect, but on a different level.

So I feel Dutch, but I love to be among other nationalities and cultures. This is why I went to Sardinia, the beautiful Italian island with the nice beaches, little towns and rich cultural and humane heritage. Sardinians are different from Italians, and they like to let you know. Walking around on this island does not go without seeing graffiti on the wall telling you "Sardo no est Italia" (excuse my spelling). Many people in the world have a mutual feeling. Basks, Irish, Kurds, etc. etc. Something I can understand on the one hand: You want your own identity to be acknowledged. But how can a small to-be country like Sardinia survive in a world in which enormous nations like India, China, US and Europe rule the economy? Their economies are just not strong and independent enough to compete with these powerful giants or even just to serve their own people by creating enough jobs and having a proper and affordable health care system. Even a country with a strong economy like the Netherlands or Germany needs to team up with other countries to be able to compete with others and not finding their economy destroyed and their people without jobs. Small countries just can't survive without a link with a larger country, and even those large countries should form a union to assure a good position in the world market.
But back to Sardinia, because I was there for fun and relaxation; I wasn't on a diplomatic mission. I had a great time there, although the east of the island was kind of boring. Another thing that was disappointing was that I didn't meet my friends Elena and Nohemi who were only 30k away from where I was staying. For me it was impossible to get to where they were, but they couldn't do anything either to meet me (whether this was because they chose to sleep or genuinely couldn't come - I don't know). A missed opportunity, while I was already so close and looking forward to meeting them after such a while. But once I got back to Alghero (west) - after having loads of trouble with the Sardinian public transport (think busses I had to wait for at the side of the highway that were half an hour delayed, crazy trains and ticketing) - I had a great time in this historical little town. Especially the camping was superb! Crowded it was, but the people there were really nice, you could just charge your phone at the enormous shower-area and come back 2 hours later to find your devices untouched and fully charged and there were many people travelling on their own (like me) or together with a friend who wanted to have a chat, grab some food in one of the nice restaurants in the historical town center or have a drink in the lively bars. And now I did not even mention the great weather and beaches: It was so nice to just lie there in the sun, enjoy the great azur blue sea and get totally relaxed (and tanned ;-)). It was a shame to be having to go back home again, although great times were waiting for me: Introduction 09 at uni and Lowlands Festival 09. More about that next time. One thing is for sure. I will go back to Sardinia one day, as long as

I'm still alive

Back in Holland

Sunny day in Heumen. Like most of my days, I got up at 7.30 (yes, AM) this morning and got on my bike to get to work. I work at a camping near Nijmegen, handling check-ins, renting out bikes, listening to crap stories of people, the usual. Easy job though (apart from getting up at an "un-Christian time") that makes some good money: 1500 for 4 weeks is not bad. Cause there is not much to do at the moment, I'm spending all my days reading articles online, listening to the radio and - as you can see - writing blogs.
It has been a while since I wrote my last blog. Back then I was still in my culture shock, having trouble blending in my old habitat and picking up life back in Nijmegen. Like most of the Erasmus I got through a rough period, but now I'm back in the game and doing fine. Not only missing the many new friends I made in the past six months, I also missed (and still miss) the lifestyle I practised. Getting up late every morning or afternoon, eating my chocolate sprinkles breakfast, reading email, making plans for the night, eating, drinking and sleeping again. This had been my life for 5 months in the Irish capital city, and although I was bored at times and didn't know what to do with my life, I loved it! Back in Holland things changed. No Erasmus students who went out every night, no cool card games, no big pints, nothing of that all. Instead there were pre-occupied friends (uni, work, you name it) and a house that mostly contains people who are not home or have a different lifestyle and way of thinking as me. Totally different from my great friend and former room mate Alice, with whom I had an awesome time in Dublin. Although it is kinda crap that you never ever have the place for yourself to just chill out, I couldn't have wished for a better person to share my room (and thus life) with during the exchange months.
Yesterday I had a day off from work and decided to make a selection of photos that I want to use for a big photo collage of my time in Ireland. This was so much fun to do, as I relived all the moments all over again. Drunk-and-eyes-closed-elena, leopard-freak-Kait, guitar-hero-Javi, angry(hungry?)-Margherita, jumping-Tine and many many more. I ordered them I now I'm waiting until they arrive so I can start on the big project.
Now it's three days later, and I'm bored as hell. Nothing to do at work, and I still have an hour left to work... But i'll keep my back straight, just think about the money I will make by sitting here writing my blog. Yesterday I got great news. Just days after the final confirmation that I have my Bachelor Degree in Business Communication (as one of the first of my year). I also heard from the language centre of the Radboud University that I have the job as a student assistent English. I'm really happy, cause this is a great chance for me to do some interesting work and make some money and meet top-managers at the same time. I will have to support high profile professionals who are following a very expensive language course. So that means interesting conversations, great lunches and new experiences. I will start somewhere in August and I'm very much looking forward to that!
This Saturday, the Nijmegen Summer Festival starts. It's a seven-day festival in the centre of the oldest city of the Netherlands and comprehends music gigs, comedy and much much more. Cool stuff, although I have to work so I have to choose my days well as I will have to get up early every morning (work from 10 till 19h). Good thing that I have the Wednesday off so I can get a little rest, although I'll probably be partying the night before and during that day ;-).
Thursday 23rd now. At this very moment I'm still looking for a summer break, cause I don't want to stay in Holland all summer now that I'm used to travelling around Europe. The way it looks now I'll be going to Sardinia (Italy) for a week in the beginning of August. Would be great: Nice weather, white beaches, prob seeing Italian Elena and Nohemi and just a lot of chilling. Gonna fix my tickets today, hope that things will work out.

I did a lot of partying this week during the Summer Festival. The best gig was definitely the Room Eleven concert at Habana Waal Beach Nijmegen. Awesome singer, great live instruments and a beautiful sun and rainbow after the terrible weather earlier that evening. I really enjoyed myself and made some great pictures. Tonight I will be going out too, although (like every day this week) I have to work early the next morning. Let's hope I'll wake up on time tomorrow :P.

Now it's time to finally publish my blog, otherwise it'll never go online ;-).

It's final

Time to write on. With still little signs of yesterday’s sunburn this day will be the first of my last seven in Dublin. It’s time to give you an outline of my last week, so you know what keeps me busy. You have to excuse me for my English though; it’s somehow deteriorating due to too much sleep and laziness.
To start off: Indeed, sunburns. Yesterday was Ireland’s hottest days in sixty years if you ask me, cause everybody was going crazy in the streets and all parks were overloaded with people! The sun shined and there was no single cloud in the sky. This resulted in red people like you only see them on the Canary Islands during a nice summer with many Brits. And I decided to take advantage of the situation as well: I was outside the entire day, resulting in a nice glow on my skin now. Happy weather times in Ireland, who would’ve thought of that in my final week?!
And of course it’s cloudy today, so no reason to leave the house, except for some grocery shopping I’ll have to do. I have to think about something to eat, probably end my Dublin time as I started it: potato wedges and fish sticks. Long time no fish or potatoes, so actually not such a bad idea! Today it’s Bank Holiday, which results in empty streets and boring situations, other than the days of in the Netherlands are (when everybody jumps in their car to enjoy some nice traffic jams on their trip to Scheveningen, de Efteling or Ouwehands Dierenpark). So indeed, I’ll keep up with the Irish and stay in. No reason to leave the house anyway…
Tomorrow will be day one of my “plans to have a productive week”. This means that I will go to the Garda station (Police) and put in a declaration of stolen goods. During my 4,5 months stay somebody nicked my winter jacket and my watch. In order to get some money back from my insurance I will have to have some solid proof that it has been stolen. This is actually the first time I took an insurance policy that paid off, instead of always paying for these things and having nothing to file for. Not that I’m happy though; all the cold Irish nights without a proper jacket and the timeless hours spent without my (nice!) watch can’t be solved with just 160 euros. But it helps though ;-).
The day after tomorrow I won’t watch the movie, but I’ll write some obligatory stuff for my home university. The central International Office requires me to write about my Irish experiences and so does the International Office of the Faculty of Arts. So this means I’ll be writing two papers on my experiences. Good thing is that I can use one master copy and tweak in into two papers. Saves time, effort and useless mumbling about nothing. But still, this is all part of my exchange so I’ll have to take this serious, while I had almost nothing to do here so I force myself to do the things I have to do in a proper way.
Wednesday night we will throw a party in our house, themed “Rock and Metal Party”. Therefore I will have to work on my “outfit” by getting some cardboard boxes and crafting a guitar out of that. And then get some beer, clear the kitchen and living room out and get my iPod in place. This party will hopefully be a lot of fun, as it’s one of the final parties that many will attend as almost everybody (90%) will fly home the 30th or the 31st of May (me too). I’m looking forward to that.
Then on Thursday, I wanna have a look at an assignment I will have to hand in at the Radboud University Nijmegen, and pre-finish the thing up so I can have it checked by my teacher before actually handing it in. I have to get this right cause when I get a pass this will mean I’ll have my Bachelor Degree in Business Communication this summer among the first of my year, and that is what I want. I might not have the highest grades, but I passed all my exams in one take and even though I went on an Erasmus semester I finished it all up within three years. This means I will be in the top 5 or 10 percent of my year, and that is what I always planned for.
Friday will probably be my last Dublin party night out, as many will leave on Saturday and I want to chill out on Saturday night to be fit on Sunday when flying back the Amsterdam. I don’t want to be late at the airport this time, and in order to save myself from stressful situations I will just take it easy and leave my dorm on time. Saturday will be an important day for me, as DOVO will play the promotion/relegation (degradatie) match against DETO. When they when, they’ll stay in the Hoofdklasse. But if they lose, it will mean that we will have to play Eerste Klasse next year, and that is not what everybody has in mind. Three years ago we were in the same situation and lost the match after 23 minutes of injury time (!!!). The year after that we were champions in the Eerste Klasse and therefore got back into the Hoofdklasse again, but I don’t want to have another season like that. Therefore the 30th of May will be of great importance and I am quite sad that I can’t be there in Wezep when the match takes place. But I’ll stick to the radio and be nervous all day, so I’ll still be there somehow. I wish everybody good luck that day, and I hope that the help of the supporters will get us through the match and secure another year of Hoofdklasse.
Ann finally, Sunday will be the day I’ll leave Dublin. After 4,5 months, it is time for me to leave this city of rain, high prices and great night clubs. People who read my previous blog know more about my opinion on Dublin and the months I spent there, but still I want to stress that I learned some stuff here and I grew stronger out of it. Coming back to the Netherlands will mean my own room, football and Albert Heijn again, but it will also mean crappy Dutch music in the El Sombrero and annoying paupers in the busses. Bottom line is that every place has its benefits, and it is up to you to find the place where you belong. I haven’t decided yet where I belong, but Dublin it checked off my list.
I hope to talk to you later in my next blog, probably written and sent to you from Dutch soil.

Back-up

It’s raining all day
But I don’t mind
I go outside

I could take the bus
But no, not me
‘Cause I like to suffer sometimes
Life is good enough
Sometimes I make it just a little more
rough than necessary

Strugglinh through a storm
Makes me dream of coming home
Makes me dream of your standing there
Wrapping me in a towel or three
Room Eleven, It's Raining (2007)

Two weeks left in the capital of Ireland. Dublin cries bitter and never ending tears, while I am getting ready to go back to where I come from and, as I found out, somehow belong. Dublin brought my a bittersweet experience, with good times and many boring times. I had fun during the visits of friends, the trips to Cork and Belfast and the awesome club nights. But I also survived the boring days and night during which I had nothing to do and others here stayed in and refused to make something of their life. Somehow I cannot be thrilled by many places and people; I need spontaneous and easy-going friends who are always in for something fun. These people cannot be found here, but are all around me in the Netherlands. Starting with my oldest friends, that I have since high school. Call them for a bbq or a game of Halo at Mr.V's and they will be there just a few moments later. Then the close friends I made in Nijmegen, having met them at university, at the sports centre or at one of my (former) accommodations, there are so diverse and trustable that I can call them anytime for a drink, a concert or a game of football. I had so much fun with them that I was a bit sad to go; there was no reason for me to leave because I met so many new people every week and my friendships were growing stronger and stronger each week. But I always want to try new things, and so I decided a few years ago that I would go abroad for a few months. Not to read books and study, but just to grow in life. To get maturer, to meet other cultures and to test myself: I wanted to know how strong I am.
And now I can say I am strong, and I am stronger than before. The first few weeks of rain, terrible housing and ignorant people were a struggle. The period after that was somehow not as good as I expected; I wanted to party all day like Erasmus should do. Then my month of travelling followed: Barcelona, Belfast, Northern Ireland, Paris. Never have I travelled so much in my life as in this year. Earlier on this year I already went to Madrid and London, and now getting on a plane is like grabbing the bus; I don't even care anymore, and it opens up Europe for me. I can go were I want and when I want. I found that I can easily be on myself, but I need others around me. I need to be able to share my experiences with others and go to awesome parties with the best people I know. And now, now it's time to say goodbye to Dublin. People who know me and talked with me know I am happy to go back, back to my big private room, my own bed, my sometimes annoying flatmates (but most of the times just great), my cats, my football mates (I miss the game soooo much), my Goffertpark, my AH XL, my Babylon, my city but most of all: my friends. It is time to go back and to remember the good times and learn from the bad and boring times.
This ends my blog for now. I will soon write more about all the things I did this last month and a half. I hope you all read my blog and let me know what you think about it.
See you in two weeks!

I remember running around in the greenest grass
Chasing each other laughing in a late summer light
With every step I had the feeling that life had just begun
Room Eleven, Greenest Grass (2007)

Quicky

Even een snel blogje, is al weer een tijdje geleden namelijk, en zo hebben jullie ook weer even een update van mij.

Gisteravond was Ierland in shock. Er gebeurde namelijk iets dat de mensen hier ontzet, en mij evenzeer: de pubs bleven dicht. Waarom? Goede Vrijdag. Nu vind ik het prima dat mensen geloven en dit graag wat extremer willen belijden, maar er bestaat in mijn ogen ook nog zoiets als keuzevrijheid, of in het Engels: free choice. Wanneer men niet naar de pub wil gaan omdat dit door hen als heidens beschouwd wordt: prima. Maar val anderen hier niet mee lastig. Iedereen moet zelf kunnen kiezen of zij thuis willen blijven of dat ze ergens een biertje willen drinken.
De grootste grap was echter dat supermarkten wel open zijn, maar je geen bier mag kopen. Zo was het bierschap bij de Aldi gebarricadeerd en zat er bij de overige winkel het gebruikelijke “na tien uur-hek” voor (na tienen mag er geen alcohol meer verkocht worden in Ierland). Dit was mij helemaal vreemd: je mag dus alle andere boodschappen doen, maar geen drank kopen? Waarom is dit, omdat je niet mag genieten? Is dat de gedachte hierachter? En wanneer dit zo is, zouden ze dan ook niet alle chocola en chips uit de schappen moeten halen? En de grootste vraag die mij rijst: mochten de sexshops wel gewoon openen, of was dit ook teveel van het goede? Hoe dan ook, door de sluiting van alle kroegen was er geen ene fuck te doen. Het feit dat 95% van de erasmus studenten naar huis is droeg daar ook niet aan bij...
Allemaal zaken die ik eigenlijk gisteren beter uit had moeten zoeken, zij het niet dat ik goed bezig was aan mijn Event management assignment. De opdracht is om een evenement te onderzoeken op effecten op economic, socio-cultural en environment gebied. En laat dat nou net ongeveer het onderwerp van mijn bachelorscriptie geweest zijn, waardoor ik nu lekker over de Zevenheuvelenloop aan het schrijven ben en mijzelf kan citeren. Moedt (2009) klinkt goed, en het is nog academisch verantwoord ook. Zometeen even aan doorwerken, ik wil het namelijk afhebben voor woensdag.
Maar eerst even naar DOVO luisteren zo op de radio. Na wekenlang zonder overwinning gezeten te hebben is er nu al twee maal op rij gewonnen en zou een derde overwinning een enorme stap zijn richting lijfsbehoud. Op dit moment wordt de twaalfde plaats – die de club veroordeelt tot een promotie/degradatiewedstrijd – gedeeld met SDC Putten maar winst vandaag zou drie plaatsen stijging op de ranglijst kunnen betekenen. In ogenschouw nemend dat de laatste wedstrijd tegen Ajax is (en die zijn dan naar alle waarschijnlijkheid al gedegradeerd) betekenen deze zes nog te behalen punten een afwending van degradatie en ook volgend jaar weer hoofdklasse. Dit laatste is dit jaar extra belangrijk, daar er volgend jaar plaatsing afgedwongen moet worden voor de Topklasse: de schakel tussen prof- en amateurvoetbal die een competitie geeft waarin er elke week topwedtrijden gespeeld zullen worden. Het zal me benieuwen vanmiddag!
Komende woensdag ga ik lekker vijf dagen naar Barcelona. Even de zon in (hopelijk) en wat warmer weer. Hier in Ierland is het namelijk maximaal 14 graden, en das toch wel een beetje te koud om goed in de zon te zitten. De plannen heb ik allemaal al op een A4’tje gezet, en het is nu dus nog maar 4 dagen wachten en dan kan ik het vliegtuig in richting zonniger oorden.
Ook ga ik eind deze maand (van 30 april tot 5 mei) nog een paar dagen naar Nederland. Het kostte amper 33 euro en zo kan ik de laatste wedstrijd van DOVO zien, even van het weer genieten, alvast wat spullen vanuit Dublin naar Veenendaal transporteren, mn vrienden weer zien en eindelijk goede chinees eten! :-P
Ten slotte ga ik het weekend daarna naar Belfast en het noorden van Noord-Ierland. Dit wordt geregeld door de universiteit en kost maar 50 euro inclusief overnachtingen voor twee dagen. Helemaal prima dus! En zo kan ik nog mooi even alle Wie-Is-De-Mol dingen bekijken!

Genoeg geblogged voor even, ik ga er weer even vandoor. Mn msn knippert hard en ook mn facebook wordt al chatvenster gebruikt. Mochten er nog mensen willen komen: het weekend van 8 mei heb ik nog openstaan! Laat het wel even gauw weten, de tickets zijn nu erg goedkoop! (en wellicht boek ik zelf anders nog wat)

Allerhande blog

Ik ben foto’s aan het uploaden. Het is een manier om je leven te delen met anderen, ook al zijn ze zo ver weg van je. Toch gek wanneer je dit met vroeger vergelijkt. Mensen hadden toen enkel foto-albums thuis en de enige persoon die de foto’s nog meer te zien kreeg – buiten henzelf en degenen waaraan deze foto’s werden laten zien – was de medewerker van het fotolaboratorium. Deze persoon heeft vele levens voorbij zien komen. Mensen geboren zien worden en anderen net zo snel weer zien verdwijnen uit de vakantiekiekjes. Een vreemde gewaarwording waarover ook een prachtige film is gemaakt met Robin Williams in de hoofdrol.
Maar tegenwoordig staan foto’s op internet en hebben miljoenen toegang tot je kiekjes. En dus niet enkel de mensen die je kent, maar bijvoorbeeld ook je toekomstige baas (of toch niet na die dronken foto’s) en die stalkende kerel die je vriendin al jaren lastig valt omdat zij hem ooit een date toegezegd zou hebben. Voor sommigen is dit een enge gedachte, maar niet voor mij. Allemaal onderdeel van het leven, dat is zoals ik het zie. We leven in een wereld waarin iedereen met elkaar verbonden is, en zelfs het kleinste uithoekje van de aarde is te bereiken wanneer we willen. Honderden satellieten circelen om onze planeet heen om de laatste roddels over Go Ahead Eagles naar Arend de Jong in Brisbane te kunnen sturen en om Chelsea van negen in Kaapstad foto’tjes te laten downloaden van haar vriendinnetje die in Chicago naar het concert van Britney Spears is geweest.
Voor sommige mensen is dit volstrekt onnodig, maar ik vind het maar handig. Zo blijf ook ik gemakkelijk in contact met iedereen in Nederland, en is de enige spelbreker de dikke Russin in de kamer naast mij die het internet maar blijft resetten. Het grootste gevaar voor technologie is dan ook niet technologie zelf, maar de analoge mens (zo blijkt). Hoewel analoog misschien niet het juiste woord is. Want hoe goed zit ons lichaam in elkaar?! Organische “technologie” is nog steeds vele malen intelligenter en ik denk dat dit ook voor altijd zo zal blijven. Maar voor ik te ver afdwaal ga ik maar weer terug naar mijn gebruik van technologie. Want ik heb zojuist de laatste foto’s weer op hyves en facebook gezet. Blijkbaar zijn wij namelijk nog niet zó goed geintegreerd dat deze systemen in elkaar overlopen. Mijn voorkeur? Hyves, het is namelijk veel uitgebreider, gebruiksvriendelijker (overzichtelijker) en het heeft veel potentie. Dubbel werk dus, maar voor een goed doel ;-).
Vandaag een rustig dagje met vroeg in de avond nog Engels college en daarna waarschijnlijk even hardlopen. Ik wil weer in vorm komen, maar door mijn blessure van oktober tot januari en de onmogelijkheid tot veel sporten in Dublin is hier wel de klad ingekomen. Het weer ziet er in ieder geval goed uit, en hopelijk blijft het ook vanavond nog droog zodat ik niet ziek word.



Dan nog even over DOVO, want daar gaat het niet goed mee. Hier baal ik zeker wel van, daar ik ook niet even langs de lijn tegen ze kan schreeuwen dat ze eens wat harder door moeten lopen en fatsoenlijk voetbal moeten laten zien. Hoewel dat laatste nog niet eens zoveel uitmaakt op dit moment. Wanneer je voorlaatste staat is het zaak om gewoon een keer meer doelpunten te maken dan je tegenstander, en hier schort het al maanden aan. Hoe ze dat met zo’n selectie voor elkaar krijgen? Geen idee, want in potentie is dit een selectie die in de top vijf moet kunnen spelen. Het gebrek aan goede verdedigers en een mentaliteitsprobleem in de eerste helft van de competitie braken en breken de club gewoon op, en dat is zonde. Volgend jaar dan maar voor het kampioenschap, maar dan wel die in de eerste klasse. En dat is schandalig, daar de topklasse over twee jaar ingaat en clubs zich moeten plaatsen voor dit kampioenenbal. Wanneer je dan niet in de hoofdklasse speelt is dit onmogelijk, en dient het jaar erop het kampioenschap wéér te worden behaald (in de veredelde hoofdklasse wel te verstaan). Een moeilijke opgave, zeker doordat de dagelijkse leiding van de club er al jaren een potje van maakt en sponsoren weglopen. Het wordt tijd dat dit eens anders gaat. Maar daar heb ik geen invloed op, dus voor mij is het afwachten. Gelukkig gaat mijn deskundige vader nog wel wekelijks naar de wedstrijden, maar ook hij ziet weinig lichtpunten. Nu maar hopen dat tijdens de derby op 4 april tegen GVVV er weer een keer punten worden gepakt. Zou een mooie opsteker zijn voor een elftal dat er nu wel hard voor vecht, maar gewoon de handigheid en de juiste instelling mist.
Verder een tijdje geleden de beste wedstrijd van Ajax in het huidige seizoen gezien: de Amsterdammers verdienden de winst tegen Marseille, daar waren zelfs de chauvinistische Fransen in de pub het over eens. Helaas mocht het niet zo zijn, maar heb ik genoeg aanknopingspunten voor aankomend jaar gezien. Dit is blijkbaar niet mijn voetbaljaar. Zelf geen enkele officiële wedstrijd kunnen spelen (enkel oefenwedstrijden voor het eerste en tweede), mijn eigen club in degradatienood en Ajax dat wederom het kampioenschap aan zich voorbij laat gaan. Volgend jaar zin ik op revanche, en zal vooral mijzelf willen bewijzen op het veld. Voetballend ben ik gegroeid dit jaar, en dat wil ik wel eens laten zien. Lichamelijke ongemakken staan dat nog steeds in de weg, maar deze zomer wil ik hard werken aan mijn herstel. En bij welke club ik volgend jaar ga spelen? Ik ben er nog niet over uit. FC Kunde heeft mij enigzins teleurgesteld, hoewel ik daar veel vrienden bij heb gemaakt de afgelopen twee seizoenen. Gelukkig heb ik ook nog andere opties, en ik moet binnenkort maar eens met een aantal mensen praten over hoe dit aan te pakken. Ten slotte wil ik volgend jaar met de BC ULTRAS (ons zaalvoetbalteam van de interne Radboud competitie) kampioen worden en promotie maken naar de eerste klasse. We hebben veel talent en zelfs materiaal voor een tweede team. Ik ben benieuwd.

Tot zover weer even mijn blog. Ik ga weer even verder met de dagelijkse gang van zaken zoals boodschappen doen en koken voor vanavond.

St. Patrick's Day vs. Queens Day

I wrote an article for English, so why not share it with you?!

Binnenkort weer een Nederlandse blog met daarin mijn ervaringen in Dublin. Maar ik heb nu net voor Engels een stuk moeten schrijven waarin ik St. Patrick's Day vergelijk met een Nederlandse nationale feestdag. En deze post ik hieronder even, wellicht wel interessant om te lezen.

Comparing Ireland’s national holiday to the Netherlands’ national holiday: St. Patrick vs. Queen Beatrix van Oranje

St. Patrick’s Day is one of the largest festivities in the world, being held in many cities throughout our planet. New York has the oldest and biggest parade that celebrates St. Patrick’s Day, and many other cities that hold Irish immigrants have their own parade.
Being the capitol of Ireland, Dublin celebrates St. Patrick’s Day with a large parade too. Thousands of native Irish and tourists visit Dublin’s O’connel street to see this grand spectacle that is annually held. Hundreds of volunteers put in their efforts to make this years parade the best one the world has ever seen. It was my first time, being a St. Patrick freshy from the Netherlands, and like all healthy humans I compared it to the national holidays I know. The Netherlands knows several national holidays like St. Nicholas (5 December), the Freedom Festival (5 May) and Queens Day (30 April). Because of the atmosphere and similarities between the two festivities, I chose to compare Queens Day to St. Patrick’s Day and pick my favourite. In all my objectivity, I will now first describe what Queens Day implies.
Koninginnedag – which can be translated as Queens Day – is the celebration of the Dutch queen’s birthday. The first Queens Day was held on 31 August 1885, the fifth birthday of princess Wilhelmina. After Juliana followed up Wilhelmina as queen in 1948, the date was changed to her birthday: 30 April. From then on, Queens Day is celebrated on that date. Queen Beatrix decided to keep the date, although her birthday is on 31 January. This is partly because the weather in April is much better. Queens Day, how I see it, is celebrated best the Middle, Western and Eastern parts of the Netherlands. Especially in the cities of Utrecht, Arnhem and Zwolle the parties are massive and many so-called “free-markets” are organised. But the biggest and best celebrations are in Amsterdam. Hundreds of thousands of Dutch come to the capitol dressed out in orange (the national colour) to stroll the markets, party at every street corner, drink, chant and many come to just enjoy the amazing atmosphere. National and international artists perform on the many squares that are present in Amsterdam and the biggest outdoor party of the year is being held on the Museumplein (Rijksmuseum square), where each year more than 350,000 people gather to celebrate the nation’s favourite national holiday together. All dressed up in orange of course.
To compare the two happenings, I decided (upfront) to look at atmosphere, visitor count, things to do and nuisance. Firstly I will report on these aspects, secondly I will talk about some personal additional things that happened to me during St. Patrick’s Day and finally I will write down my verdict.
The largest difference between the two festivities is that in the Netherlands the festival still has their (in psychology so-called) hero: The queen. As St. Patrick is no longer alive, it is more difficult to use this hero is the festivities. Dublin tries to do this by organising a parade, while in the Netherlands the queen and the entire royal family visit two cities to connect and get in touch with the people. All this is broadcasted live on national (and international, for instance German) television. The parade in Dublin showed me just one “figurine” of St. Patrick, and the whole thing was a bit disappointing. I expected more from it, as it was told to me that this would be “the best parade in the world”. After half an hour of not being able to see the parade properly due to badly organised viewing facilities we all left disappointed to eat something and start the day with a drink. And that is just where the next big difference jumps in: It is illegal to drink alcoholic beverages and beers on the streets during the national holidays in Ireland. While in (almost) every other country in the world this is allowed, Irish law forbids to drink in public and Garda police officers are patrolling to fine young people who are enjoying their beer on the streets or in the parks. This was sort of disappointing for me, as it made me feel not entirely free (a feeling that should be prominent on national holidays when celebrating with your fellow natives and having this feeling of restored unity among society again, even if it is just for one day). But I found the largest difference in the atmosphere on the street, and this was due to the fact that there was nothing to do except for just hanging around with friends in the park or going to a pub. There was no music outside, no games, no markets, no disgusting and poisoning food stalls, etc. So while you are constantly being entertained during Freedom Day and Queens Day, in Dublin there was nothing to see or to do except for the disappointing parade.
Then the night time. Dublin is known for its many bars, and this indeed is what is best in the Irish capitol. Dozens of drunken Irish are gathering around in the pub to act as stupid as can be, and this creates a funny and great atmosphere. I loved to see that Dubliners were happy for a change, because you feel the recession sucking the life out of these once so lively boys and girls. St. Patrick’s Day therefore is a great opportunity for Irish to go into the pub once more and forget about life for a while. And this is what a national holiday should be like. The only thing that I missed were the great gigs at night by international performers. With Felix da Housecat and Laurant Garnier as the only two international DJ’s present on the 16th and 17th of March, it was striking to see the difference with the Netherlands, where in more than fifty venues throughout the country the world’s best performers are shining and playing their best tunes to please the crowds. KoninginneNacht (Queens Eve), as it is called, is the favourite night of Dutch music lovers because there are so many different parties to choose from. All genres are available and clubs stay open around the clock to please the public. This is where Dublin could learn from the Netherlands, as it would even improve the Irish night life.
Personally, I suffered from thieves during St. Patrick’s Week. On Paddy’s eve, my jacket was stolen (with my keys in it) and on St. Patrick’s Day somebody stole my flag. As these things can always happen, it certainly effects your mood and your attitude towards all the things around you. That night I declared I lost my faith in the Irish society, and although I did some rethinking on my thoughts I am still very disappointed because of all this. This is strengthened by the fact that I also know three other (Erasmus) persons whose personal belongings (like coats and wallets) were stolen too. But I will not let these feelings effect my final verdict, is similar things could have happened on every other day and in every other place in the world.
When comparing St. Patrick’s Day to Queens Day, I must honestly say that I enjoyed my nights during the festival week, but St. Patrick’s Day itself was fairly disappointing. No music, no fun and no drinks means no craic. Dressing up in green or orange does not make a difference, the weather was equally as good but the lack of things to see, feel, hear and do made me in favour of the Dutch Queens Day.

Pannenkoek

Dat krijg je wanneer je de titel eerst bedenkt voordat je je blog gaat schrijven: hetgeen waar je op dat moment aan kan denken maakt dat je hersens niets anders kunnen produceren dan een lamme titel als deze.
Je raadt het dus al: ik heb net pannenkoeken gebakken (dat kan hier dan weer wél) en ben nu aan het genieten van een iets te dikke doch geslaagde laatste pannenkoek. Het mooie hiervan is dat ik waarschijnlijk als laatst toekom aan de "eerste pannenkoek". En zoals iedereen die enigzins keukenervaring heeft weet mislukt deze nagenoeg ALTIJD. Zo ook ditmaal. Het mooie is echter dat ik dit wéét, en straks deze dus ga eten zodat ik een fatsoenlijke voor het laatst bewaar. U bent getuige van een uiting van intelligentie hier, zo blijkt.
Deze pannenkoek - en nu gaat het over ondergetekende - heeft echter meer om over te schrijven dan een wanproduct dat waarschijnlijk is bedacht door hulpeloze Amerikanen die enkel wat graan aantroffen in de voorraadkast en toen maar besloten hun runder- en pluimvee-opbrengsten hieraan toe te voegen. Zo ben ik afgelopen weekend naar Cork geweest.
Nu zal je denken: Cork, mooie stad. Nou nee dus: tis gewoon ellendig. Nagenoeg geen mooie gebouwen (op de kathedraal na), en kriem om een ATM te vinden en ook prullenbakken kennen ze daar bijna niet. Gelukkig heeft Cork één goede attractie in de buurt van het verlaten centrum: Blarney. Voor 8 euro verschaffen studenten zich toegang tot dit geweldige landgoed met beekjes, tuinen, steenformaties en een geweldig kasteel mét grotten. Dit was dan ook hoogtepunt van het weekend (samen met het feit dat niemand zich 's nachts nog de weg kon herinneren, noch recht kon lopen). Een geweldig uitzicht vanaf de hoogste kasteelmuren en de aanhoudende zon maakten in een klap het hele weekend goed. Het was erg gezellig met de Amerikanen, Zweden, Canadese en Duitse en we hebben ons dan ook goed vermaakt en veel gelachen. Mochten mensen nog een keer naar Ierland gaan dan is mijn nr. 1 aanrader op dit moment dan ook Blarney Castle: ga hier [u]absoluut[/u] heen!
[...]
Omdat ik gistermiddag geen tijd meer had om de blog af te maken ga ik nu 's ochtends weer verder. Ik kom net terug van de universiteitsdokter omdat ik erg last had van mijn keel, en vanochtend het zelfs zo erg was dat ik niets meer kon eten. Blijkt zware keelontsteking te zijn, en heb daarvoor medicijnen gekregen. Gelukkig maar, want dit is behoorlijk vervelend.
Verder ben ik nu een beetje met een half oog aan het schrijven, daar ik naar Live NOS TV aan het kijken/luisteren ben over de crash van het vliegtuig bij Schiphol. Echt raar zoiets, zeker omdat dit soort zaken eigenlijk nooit (meer) in Nederland of elders in West-Europa gebeuren.
Komende week komen Jurriaan en Alex naar Dublin. We gaan dan waarschijnlijk - als het weer zich goed houdt - naar Galway voor de Cliffs of Moher en naar Wicklow Park, dat is waar onder andere Braveheart is opgenomen.
Verder ga ik dan van 5 tot 8 maart naar Nederland, gewoon om even te relaxen en vrienden te zien. Het kost ook maar 20 euro, dus helemaal prima.
Ik ga nu dan weer even verder met kijken naar het Journaal en wat daar allemaal gebeurt.

De weken vorderen

Op het moment van schrijven zit ik al bijna een maand in Dublin, en het went zeker wel. Nu waren de eerste weken wat turbulent aangezien ik natuurlijk een kamer moest zoeken, en dat niet echt genieten is wanneer je al genoeg aan je hoofd hebt en ook geen idee hebt van hetgeen dat je moet verwachten (denk aan prijs, hygiene, mensen). Gelukkig heb ik in tweede instantie (want ik doe altijd alles 2 keer, denk aan mn studie ;)) een prima kamer gevonden die ik deel tot begin juni.
Op de uni gaat het ook prima. Ik volg vier vakken waarvoor ik drie dagen per week naar college moet (madiwo) en dit is allemaal zo'n eitje dat het op dat vlak praktisch niet beter kan. Het zou alleen wel wat interessanter mogen, alhoewel de docenten wel allemaal bekwaam zijn. Ik heb eerdere vakken bekeken (een weekje gevolgd) waarvan de docent 10x niks was, en dat heeft me vooral doen besluiten om het maar bij deze vier te houden.
Over ruim twee uur ga ik me weer opmaken voor een avondje voetbal, en anders dan de afgelopen twee dagen Premier League betekent dat zelf achter een bal aanrennen. Vorige week beviel heel erg op de enorme blauwe plek om mn schenen na, dus ik heb er wel weer zin in!
Afgelopen week heb ik lekker veel feestjes gedaan, en afgelopen zaterdag ook weer naar een club geweest. De muziek was super, maar de venue zelf niet om over naar huis te schrijven. Erg klein, outdated en toch nog redelijk hoge prijzen. Desalniettemin een prima nacht gehad en weer een ervaring rijker. Je weet pas hoe iets is als je het gezien hebt, en ik ben dan ook van plan om nog goed verder te kijken! :)

Voor de rest doe ik nog veel dingen die ik in Nederland ook deed. Zo volg ik mijn club DOVO nog op de voet en probeer ik het niet fysiek aanwezig zijn te compenseren met berichtjes online en het luisteren naar live radioverslagen. Het ging erg slecht in het mooiste stukje van Veenendaal, maar na de 1-1 tegen IJsselmeervogels (die voor het eerst dit seizoen niet wisten te winnen op eigen bodem) zijn er wat lichtpuntjes en kunnen "we" dan ook zeer tevreden zijn.
Mooi moment om die beer het ijs op te zien rennen. Natuurlijk hoort het niet, maar boeie, zolang niet iedereen het gaat doen en er tijdens de race een "schone" baan blijft vind ik het geen probleem. Het kan toch ook bij wielrennen? Malloten heb je altijd, maar de gemiddelde toeschouwer en aandachtsfreak doet dit met respect voor de sport.
Dan wordt het tijd om weer even een eind aan dit blogje te breien. Ik kan wel even een paar foto's erbij plaatsen nog, dat is misschien wel leuk. En verder kan iedereen die altijd op mn hyves of facebook zien.